De Nederlandse maritieme kunst kent een lange traditie die terug gaat tot de 17e eeuw.
De geweldige groei van de overzeese handel en grote successen van de Nederlandse oorlogsvloot leidden tot een stroom van opdrachten en brachten vele schilders ertoe zich in zee- en scheepsgezichten te specialiseren.
Zeer gewild in de vorige eeuw, bij rederijen en kapiteins waren realistische en gedetailleerde scheepsportretten.
In de tweede helft van de 19e eeuw ontwikkelden schilders als Jongkind, Mesdag en Tholen impressionistische vormen van maritieme schilderkunst.
In alle stijlen en stromingen van moderne kunst die zich daarna in de 20e eeuw ontwikkelden waren zee, kusten, havens en schepen belangrijke inspiratiebronnen.
De Nederlandse Vereniging van Zeeschilders is na de Tweede Wereldoorlog ontstaan.
Aanleiding was de deelname van een groep Nederlandse beeldende kunstenaars aan een maritieme tentoonstelling in Parijs in 1948.
Een succesvolle tentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam leidde tot de oprichting van de NVZ in 1953.
Belangrijke doelstelling van de vereniging is het bevorderen van beeldende kunsten die betrekking hebben op de zee en alles wat er aan grenst of zich er op beweegt.
De variatie onder de 30 leden is groot. Er zijn precieze technici, die op de hoogte zijn van elk scheepsdetail naast ruige registrateurs met een breed gebaar en een bewogen expressie.
Ook bij de drie beeldhouwers zijn klassieke en moderne stromingen te vinden.
Belangrijke exposities in de tachtiger en negentiger jaren waren o.a. in de Mystic Maritime Gallery (Connecticut USA), het Scheepvaartmuseum in Amsterdam, het Visserijmuseum te Scheveningen, het Reddingmuseum te Den Helder, het Panorama Mesdag te Den Haag, de Grote Kerk te Monnickendam en het Marinemuseum te Den Helder.
